Routebeschrijving

Posted on Friday 06 April 2007 at 5:06 pm in category: Whatever
In the past week 8 people read this, in the past month 28 people read this.

Beste lezers,

 Het wordt hier weleens een beetje saai. Dat komt omdat ik thuis niet zoveel spannends beleef (althans, niets dat ik met jullie wil delen). Ik ga naar mijn werk, kom thuis, doe boodschappen, maak een praatje met mijn (Nederlandse!) buurman, zit op de bank met mijn vrouw Amerikaanse televisie te kijken, en dat was het wel zo'n beetje. Als je er iets aan wilt doen kun je altijd langskomen, hier vind je een routebeschrijving. Let vooral op stap 31, dit is een essentiële aanwijzing die je niet mag missen. Je kunt overigens ook een boot nemen.

 

Routebeschrijving


Weihai Zoo

Posted on Sunday 25 March 2007 at 4:04 pm in category: Whatever
In the past week 8 people read this, in the past month 37 people read this.

Ik ben in mijn leven al in aardig wat dierentuinen geweest, dus ik beschouw mezelf als een deskundige op dit gebied. Maar wat ik vandaag heb gezien in de zoo in Weihai, valt eigenlijk met geen pen of toetsenbord te beschrijven (ik ga het natuurlijk wel proberen).

De dierentuin in Weihai is prachtig aangelegd, rondom een berg, en is verschrikkelijk groot. Er lijkt geen eind te komen aan de trappen die je op en af moet om alles te zien, maar het is de moeite waard. De grootste attractie wordt geboden door de roofdieren. Nu weet je natuurlijk dat die beesten normaal gesproken een beetje liggen te dommelen in de zon, dus weinig spektakel. Maar daar heeft men in China iets op gevonden.

Lekker kippetje

Je kunt voor 50 yuan (ongeveer 5 euro) een levende kip kopen, die je vervolgens voor de leeuwen, wolven, tijgers, luipaarden of andere beesten die wel van een kippetje houden kunt gooien. We hebben er drie geprobeerd, en de wolven waren veruit het spectaculairst. De kip werd in luttele seconden door een troep wolven aan stukken gescheurd.

Update: we hebben de beelden!

De verblijven van de dieren zijn absoluut enorm, en ook weer prachtig aangelegd. Je kunt ook naar het topje van de berg klimmen natuurlijk, waar we enthousiast aan begonnen. Ik heb van mijn leven nog nooit zoveel traptredes beklommen in één dag.

Verder kun je hier echt heel dicht bij de dieren komen, en je kunt dan ook leuke fotootjes nemen.

Daarna kun je nog wat visjes aan de zeehonden voeren, ook erg leuk natuurlijk, en dan heerlijk verdwalen in het park wat bij de dierentuin hoort, waar je dit soort dingen tegenkomt:

De schattingen van de te voet afgelegde afstand varieerde aan het eind van de dag van 15 kilometer tot 18 mile (die laatste schatting werd gedaan door vriend & Texaan Ron, in Texas is alles groter natuurlijk).

Weihai Zoo Used tags:


Oproep aan Marianne Thieme

Posted on Monday 19 March 2007 at 3:06 pm in category: Whatever
In the past week 10 people read this, in the past month 44 people read this.

In China maak je zo af en toe echt de raarste dingen mee. Het went wel snel, dus je kijkt er niet meer van op. Maar afgelopen weekend was ik weer eens totaal verrast door iets.

Kijkt u even naar de foto hieronder. Mooi aquarium, denk je zo op het eerste gezicht

En het is ook wel een aquarium, maar met een bijzondere nevenfunctie. Het wordt namelijk ook als urinoir gebruikt, zie het andere fotootje:

Dus, Marianne, ik zou zeggen, stap op het eerste vliegtuig richting Weihai, China, en ga naar de '2046 bar'. Ik weet nog wel waar het is denk ik, dus ik haal je wel op van het vliegveld, en dan gaan we eens even kijken of jij de Chinezen hier kunt vertellen dat dit dus écht niet kan.

Oproep aan Marianne Thieme Used tags:


Van Yantai naar Rongcheng

Posted on Friday 09 March 2007 at 09:29 am in category: Whatever
In the past week 6 people read this, in the past month 31 people read this.

Veel mensen denken dat je een hoop meemaakt als je veel reist, maar over het algemeen moet ik ze teleurstellen. Meestal komt het neer op vliegen, werken, slapen in een hotel en weer vliegen. Maar zo heel af en toe gebeurt er weleens iets dat de moeite van het vertellen waard is. Met het gevaar dat het vervelend en langdradig wordt, zal ik deze keer eens niet een lang verhaal kort maken. Zo af en toe zal ik er een fotootje tussen zetten, het oog wil tenslotte ook wat.

Het begon allemaal woensdag ochtend rond een uur of half vijf 's ochtends (lokale tijd hoor je er dan bij te zeggen) in Cuyahoga Falls, Ohio. Vanwege een sneeuwstorm die in Nederland het verkeer voor drie dagen lam zou leggen, extra vroeg van huis vertrokken om een reisje te maken naar Rongcheng, China, waar mijn aanwezigheid gewenst was. Met enige vertraging, vanwege omstandigheden die door onderstaand fotootje duidelijk worden geillustreerd, aangekomen in Newark, New Jersey, waar vandaan een directe vlucht naar Beijing (of Peking, zo u wilt) beschikbaar is.

Vanaf Beijing moet je dan een binnenlandse vlucht nemen naar de uiteindelijke bestemming. Deze binnenlandse vluchten worden voor het gemak door ons Chinese kantoor geregeld. Door een speling van het lot, of eigenlijk een administratieve dwaling, kwam ik achtentwintig uur nadat ik de deur thuis achter me had dichtgetrokken echter niet in Rongcheng aan, maar in Yantai. Geen man overboord, ik werd met open armen ontvangen, en morgenochtend zou ik naar Rongcheng worden gebracht, wat slechts een autoritje van een uur of twee is vanaf Yantai. De nacht kon ik doorbrengen in het Jin Hai Hotel.

De volgende dag eerst maar naar het kantoor in Yantai gegaan, en na een paar kopjes koffie werd een taxi naar Rongcheng geregeld. De taxi-chauffeur werd uitvoerig ondervraagd, en hij verzekerde dat hij de weg naar Rongcheng op zijn duimpje kende.

Na het instappen werd echter niet meteen de oprit naar de snelweg genomen, maar eerst even door de buitenwijken van Yantai gereden, en na een minuutje of tien stopte de chauffeur voor een huisje, waaruit na wat toeteren een man te voorschijn kwam, die zijn broer bleek te zijn (althans, dat dacht ik op te maken uit de gebaren). De chauffeur had zijn dag er blijkbaar op zitten, en werd vervangen door zijn broer, die ik voor het gemak Hoe Lang zal noemen. Hoe Lang openbaarde zich als een voorzichtige chauffeur, wat ik wel kon waarderen, gezien de gevaren waarin je je in het Chinese verkeer begeeft.

Toen hij bij het oprijden van de snelweg niet precies wist hoe het allemaal werkte met het tolkaartje, had er bij mij natuurlijk een lampje moeten gaan branden, maar wie ben ik om een Chinese chauffeur uit te leggen dat je je raampje open moet draaien, en dan het tolkaartje aan moet pakken. Hoe dan ook, al snel waren Hoe Lang en ik op weg in de goede richting. Het beloofde een langzaam ritje te worden, want de snelheidsmeter in de Volkswagen Santana (kent u 'm nog?) werkte niet, en Hoe Lang was geenszins van plan om in de auto van zijn broer een boete voor overschrijding van de maximumsnelheid te krijgen. Natuurlijk verstond Hoe Lang geen woord Engels, dus uitleggen dat hij wel erg langzaam reed was onbegonnen werk. Maar ik vermaakte me prima, dus ik klaagde ook niet.

Na een tijdje begon het me echter op te vallen dat Hoe Lang bij iedere afslag nog iets langzamer ging rijden, en een beetje voor zich uit mompelde. Langzaam vormden zich ook enkele zweet druppeltjes op zijn voorhoofd, en Hoe Lang keek precies zo rond als ik. Alsof hij het allemaal voor het eerst zag dus. Na een uurtje werd de auto stilgezet op de vluchtstrook, en zette Hoe Lang een hulplijn in via zijn mobieltje. Het telefoongesprek duurde nét iets te lang, en het werd wel duidelijk (zelfs met mijn beperkte kennis van het Chinees), dat Hoe Lang niet wist waar we precies waren, en de persoon aan de andere kant van de lijn (zijn broer waarschijnlijk) evenmin. Ik probeerde nog duidelijk te maken dat we in ieder geval op de goede weg waren, maar nadat Hoe Lang had opgehangen nam hij zeer zelfverzekerd níet de eerste afslag, maar tufte rustig door in de richting van Rushan. Dit keer wist ik zeker dat we fout zaten, want als je van Yantai naar Rongcheng wilt, moet je natuurlijk de afslag Wendeng nemen, dat weet iedereen. En als je bordjes ziet met 'Rushan, 2 km', dan heb je die dus gemist.

Na nog een keer stoppen om te bellen waren Hoe Lang's belminuten op, dus ik besloot maar eens een poging te wagen om Hoe Lang om een kaart te vragen. Na een tijdje gebaren, viste hij ergens uit een verborgen vakje een oud beduimeld kaartje van de provincie Shandong op. U zult begrijpen dat de moed mij in de schoenen zonk toen ik Hoe Lang uit moest leggen dat hij de kaart op zijn kop hield. Lastig natuurlijk, die Westerse letters op de kaart.

Op mijn aanwijzingen nam Hoe Lang op de weg terug echter dit keer wél de afslag Wendeng. In zijn enthousiasme stuurde hij ook prompt nog een keer naar rechts, zodat we in het centrum van Wendeng terecht kwamen, en het centrum van Wendeng, dat is precies waar je niet wilt wezen als je geen idee hebt welke kant je uit moet. Na een uurtje spoorzoeken gooide Hoe Lang alle trots overboord, en vroeg hij aan een andere taxi chauffeur de weg naar Rongcheng. Toen de vriendelijke collega uitgelachen was, legde hij duidelijk uit waar we heen moesten. Zelfs ik begreep het, met mijn beperkte kennis van de Chinese taal. Bij de eerste kruising negeerde Hoe Lang de uitleg volkomen, en ik hield mijn mond maar, omdat ik natuurlijk ook niet zeker wist of ik alles goed had begrepen. Na nog een half uurtje wees Hoe Lang opeens triomfantelijk op een bordje met de tekst: 'Roncheng, 30 km', en hij zei iets wat waarschijnlijk 'zie je wel, ik wist dat het hier was' betekende.

Uiteraard was de pret nog niet voorbij, want vlak voor Roncheng werden we aangehouden door de politie, die begon met het inspecteren van de achterbak, waar mijn koffer in lag. Na uitgebreid in al mijn spulletjes geneusd te hebben, waarbij vooral de laptop aan een nauwkeurig onderzoek werd onderworpen, wilde Bromsnor nog even Hoe Lang's taxi-licentie zien, die natuurlijk op naam van zijn broer stond. Dit leverde, tegen de verwachting in, slechts een vertraging van 20 minuutjes op, zodat ik na vier-en-een-half uur in een zeer onconfortabele taxi gezeten te hebben, door een breed glimlachende Hoe Lang werd afgezet bij het Chenshan Hotel.

Ik hoop dat u nu een beetje een idee hebt hoe mijn laatste twee dagen zijn verlopen, ik ga maar eens een warm bad nemen en een paar uurtjes slapen.

Van Yantai naar Rongcheng Used tags:


Stukje kaas, iemand?

Posted on Wednesday 14 February 2007 at 4:50 pm in category: Whatever
In the past week 10 people read this, in the past month 37 people read this.

Wil je een stukje kaas? Alsjeblieft...

Stukje kaas, iemand?


Koud!

Posted on Sunday 04 February 2007 at 12:05 am in category: Whatever
In the past week 11 people read this, in the past month 48 people read this.

Het is koud! De afgelopen dagen is het echt koud geworden in Ohio. Zo wordt het vandaag maximaal -12 graden, en vannacht wordt een temperatuur verwacht van -18. Maar dat is niet het ergste, want er is ook nog zoiets als de 'windchill' factor, waarmee wordt aangegeven hoe koud het aanvoelt (rekening houdend met wind en luchtvochtigheid en dergelijke). En dan komen we voor vandaag (overdag) uit op een temperatuur van -26 graden. 's Nachts durft er denk ik niemand naar buiten om die meting te verrichten.

In Nederland zou ieder rayonhoofd de hele nacht wakker liggen, om 's ochtends vroeg warm aangekleed het ijs op te gaan om de dikte te meten, maar hier niet. Het is niet eens extreem koud eigenlijk. Voor iemand die de Hollandse winters gewend is, is het natuurlijk allemaal wel aardig, en dus ben ik maar eens op pad gegaan met de fotocamera. In de herfst van 2004 maakte ik dit plaatje bij Brandywine Falls. Vandaag zag de waterval er zo uit (klik op de foto's voor een groter plaatje):

brandywine_winter.jpg

brandywine_winter2.jpg

Meer foto's zijn te bekijken in een ' webalbum', als je hier klikt: http://picasaweb.google.nl/john.schop/BrandywineFallsInWinter

Koud! Used tags: ,


En weer terug

Posted on Monday 29 January 2007 at 5:15 pm in category: Whatever
In the past week 6 people read this, in the past month 23 people read this.

Na een kleine vier weken in China geweest te zijn, ben ik dit weekend weer terug gevlogen naar de good ol' USA. Het mooie is dat de reis van Beijing naar Newark ongeveer 13 uur in beslag neemt, en dat je ook 13 uur terug gaat in de tijd. Dus uiteindelijk verlies je niet zoveel tijd met reizen als je denkt. Hoe het dan komt dat het toch vermoeiend is, dat weet ik niet.

Zoals al eerder vermeld, is Rongcheng nou niet echt een wereldstad, en de zegeningen van de westerse cultuur, zoals McDonalds, KFC en Pizza Hut tref je er niet aan (in de grotere steden in China wél trouwens). Ook een bar is ver te zoeken, dus er is een kans dat je je een ongeluk gaat vervelen. Maar de creatieve geest vind natuurlijk altijd wel iets om zich bezig te houden. Chinees leren is bijvoorbeeld iets dat niet snel gaat vervelen, omdat het vreselijk lastig is om de verschillende intonaties onder de knie te krijgen. Laat staan dat je dat dan ook nog allemaal kunt onthouden, dus de les begint elke dag weer van voren af aan.

Tussendoor kun je bijvoorbeeld ook proberen je behendigheid met de eetstokjes te verbeteren. Het is gebruikelijk om als voorafje een schaaltje pinda's geserveerd te krijgen, die natuurlijk ook met stokjes gegeten dienen te worden. In het begin is dat lastig, maar na een tijdje oefenen is er geen kunst meer aan. Dan ga je proberen om er twee tegelijk op te pakken, en dat lukt met wat vallen en opstaan ook nog:

Het is tot nu toe nog niet gelukt om er op deze manier drie te pakken te krijgen, maar ik blijf stug volhouden. Toch niks beters te doen.

En weer terug Used tags: