Natuurlijk, zult u zeggen, vrouwelijke helden, dat kan makkelijk. En een gorilla, waarom niet? Maar ik ga u verassen: zelfs ingenieurs kunnen helden zijn. En ik moet zeggen dat ik persoonlijk wel een beetje trots ben dat ik deze held heb gevonden, want hij is nog een werktuigbouwkundig ingenieur ook.

Zijn naam? Aron Ralston.

Aron Ralston

Het is nu alweer twee jaar geleden dat ik (voorwaardelijk) toestemming kreeg om in de Verenigde Staten te komen wonen. U wilt niet weten hoeveel formulieren ik heb moeten invullen omdat voor elkaar te krijgen (ik moet eerlijk zijn, ik weet het zelf ook niet meer). Het lijstje bevat onder andere de formulieren I-864, I-130 ($ 355,-), I-485 ($ 930,-) en I-751 ($ 545,-) en misschien ben ik er nog wel een paar vergeten. Verder een medische keuring inclusief wat vaccinaties (€ 226,-), een röntgenfoto (€50,-) en uiteraard de broodnodige pasfoto's zo nu en dan, die alleen door een goedgekeurde fotograaf mogen worden genomen (reken dus maar op 25 euro per setje).

Eind oktober is het weer Halloween, en dat betekent dat er weer een kostuum uit moet worden gezocht voor 'trick-or-treat'. In allerlei loodsen, waar de rest van het jaar niets gebeurd, verschijnen opeens winkels met de meest bizarre uitdossingen. En terwijl mama thuis het huis versiert met Halloween decoraties (vooral veel 'pumpkins'), ga ik met Abby op pad naar één van de kostuum winkels om iets uit te zoeken. Hoewel Abby er nog niet helemaal uit is wat ze nou precies wil, is er wel een shortlist van mogelijkheden: Een lieveheersbeestje, een slang, of een skelet.

Bij de winkel aangekomen worden we geholpen door een aardige mevrouw in een heksenkostuum. Nadat ik het hele gezelschap met een onnavolgbare afleidingsmanoevre om de cheerleaders heb weten te krijgen (die vind ik niet leuk), staan we in het pad met de 'enge' kostuums. Zombies, heksen, vampiers en dat soort dingen. En natuurlijk de onvermijdelijke skeletten, waarvan Abby er meteen eentje uit het schap rukt. 'Deze', zegt ze overtuigend. Op weg naar de paskamers komen we langs een lieveheersbeesten kostuum, en er wordt nog even kort getwijfeld, maar uiteindelijk belanden we met skelet en al in de paskamers. 't Is een mooi ding, compleet met masker, handschoenen en overschoenen, en het past ook nog perfect, met ruimte voor warme kleren eronder, want eind oktober is het vaak wel een beetje koud om langs de deuren te gaan voor snoep. De keuze is gemaakt.

Afrekenen en naar huis, alwaar het hele ding natuurlijk aangetrokken moet worden om het aan mama te laten zien. Gelukkig valt het in de smaak, en de rest van de dag doe ik dus allerlei klusjes met een skelet op mijn hielen. Veel bekijks natuurlijk, want dat gebeurt ook niet iedere dag dat je iemand het gras ziet maaien met een skelet van drie turven hoog in het kielzog.

Aan het eind van de dag kan het skelettenpak uit, en wordt het in de kast gehangen, tot aan de grote dag. Ongeveer tien minuten nadat ze rustig is gaan slapen, wordt het huis opgeschrikt door een ijzingwekkende gil. Na onderzoek blijkt het lastig om in slaap te vallen als je weet dat er een skelet in je kast zit.

een held hoeft natuurlijk niet altijd een man te zijn (hoewel dit over het algemeen wel helpt). Het kan dus ook een vrouw zijn, en als het een vrouw kan zijn, waarom zou het dan geen dier kunnen zijn of, gekker nog, een vrouwelijk dier? Ook dat kan, beste mensen, en daarom gaan we vandaag eens even kijken naar Binti Jua, de tegenhanger van Bokito.

Binti Jua

Als je je verveelt, en niet bang bent om eens te lachen, moet je eens op de website van Hildo gaan kijken: http://www.twolefthands.nl/index.htm.