Mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik niet veel op heb met kerstliedjes. Mijn vrouw daarentegen, kan er het hele jaar wel naar luisteren. Als een soort compromis, wachten we tot na Thanksgiving. En dan gaat het los. Via Limewire worden de klassiekers weer gedownload, en tot ver na de kerstdagen hoor ik Bing Crosby dromen over een witte kerst. Dat is al bijna niet te verkroppen, maar er zijn ook liedjes van Mariah Carey, en daar kan ik al helemaal niet tegen. Ik wil ook graag een bumpersticker waar op staat: "Ik rem niet voor Mariah Carey, en al helemaal niet voor Celine Dion". Maar nu heb ik er iets op gevonden, zodat ook voor mij deze tijd niet helemaal zonder plezier verloopt...

Natuurlijk dacht ik dat het het simpel zou zijn. Tijd zat om af en toe het weblog te updaten. Maar dat valt dus tegen. De laatste tijd komt er van slapen niet zo heel veel terecht, dus als ik even de kans krijg, kruip ik niet meteen achter de computer om een verhaaltje te vertellen...

Drie weken geleden heb ik afscheid genomen van mijn ouwe trouwe Chevy Blazer.

Verkocht, nadat de advertentie nog maar een paar uurtjes on-line stond. En nou heb ik een andere auto, een Jeep Grand Cherokee uit '97. Overgenomen van een oud-collega, die weer terug naar Engeland gaat verhuizen. Alles erop en eraan natuurlijk, knopjes, dingetjes, lampjes, piepertjes, kompasje. Een 5.2 liter V8 motor, vierwielaandrijving, lederen bekleding, 10 jaar jonger dan de Chevy, verbruikt maar 1 liter benzine op 5 kilometer (in plaats van 1 op 3, dus lekker zuinig), lampen die automatisch aangaan als het donker wordt, elektrisch verstelbare stoelen, wat wil je nog meer. Het klinkt allemaal fantastisch, en het rijdt ook best aardig. Een paar fotootjes: foto 1, foto 2, foto 3.

Abby geeft het tenminste meteen toe, nadat het enthousiasme over haar eigen knopje om het raampje te openen is weggeëbt. Ze vond de Blazer eigenlijk veel leuker.  En diep in mijn hart moet ik toegeven dat ik dat ook vind. Een Chevy Blazer uit 1987 is 'bad-ass'. Luid, groot, sterk en belachelijk dorstig, maar zó leuk om in rond te rijden. Een Jeep is netjes, in de USA net zo onopvallend als een Opel Astra in Nederland. Ik heb spijt, maar ik kan niet meer terug. Ik had door moeten zetten, en op zoek moeten gaan naar mijn droomauto, een Chevy Suburban van de jaren '80, met van die schuurdeuren aan de achterkant. En dat ga ik ook wel doen, maar tot die tijd is het dus behelpen...

Click here to read this in English

Soms betrap ik mezelf op vreemde fascinaties. Zo ben ik bijvoorbeeld altijd al geinteresseerd geweest in moordernaars, en dan vooral uit het genre 'seriemoordenaars'. Het is misschien gek, maar ik heb een aardig rijtje boeken hierover op de plank staan, en dus een haast onuitputtelijk archief van slechte mensen. De volgende intens slechte persoon die ik aan u wil voorstellen is echter geen seriemoordenaar (voor zover ik weet heeft hij één moord gepleegd), maar er zijn wel wat andere bizarre dingen aan de hand met Issei Sagawa.

Issei Sagawa

Read this in English

Het is best leuk om stukjes over helden te schrijven, en ik hoop voor u ook aardig om af en toe eens te lezen. Maar er zijn ook heel veel interessante personen die helemaal geen held zijn, maar gewoon intens slecht en gemeen. En eigenlijk zijn die personen nog veel leuker om over te schrijven. En daarom vandaag deel I in deze serie, waarbij ik u voorstel aan een heel slecht persoon (dat het een vrouw betreft, is toeval). We gaan eens even kijken naar Gravin Elisabeth Báthory.

Elisabeth Báthory