Drie weken geleden heb ik afscheid genomen van mijn ouwe trouwe Chevy Blazer.
Verkocht, nadat de advertentie nog maar een paar uurtjes on-line stond. En nou heb ik een andere auto, een Jeep Grand Cherokee uit '97. Overgenomen van een oud-collega, die weer terug naar Engeland gaat verhuizen. Alles erop en eraan natuurlijk, knopjes, dingetjes, lampjes, piepertjes, kompasje. Een 5.2 liter V8 motor, vierwielaandrijving, lederen bekleding, 10 jaar jonger dan de Chevy, verbruikt maar 1 liter benzine op 5 kilometer (in plaats van 1 op 3, dus lekker zuinig), lampen die automatisch aangaan als het donker wordt, elektrisch verstelbare stoelen, wat wil je nog meer. Het klinkt allemaal fantastisch, en het rijdt ook best aardig. Een paar fotootjes: foto 1, foto 2, foto 3.
Abby geeft het tenminste meteen toe, nadat het enthousiasme over haar eigen knopje om het raampje te openen is weggeëbt. Ze vond de Blazer eigenlijk veel leuker. En diep in mijn hart moet ik toegeven dat ik dat ook vind. Een Chevy Blazer uit 1987 is 'bad-ass'. Luid, groot, sterk en belachelijk dorstig, maar zó leuk om in rond te rijden. Een Jeep is netjes, in de USA net zo onopvallend als een Opel Astra in Nederland. Ik heb spijt, maar ik kan niet meer terug. Ik had door moeten zetten, en op zoek moeten gaan naar mijn droomauto, een Chevy Suburban van de jaren '80, met van die schuurdeuren aan de achterkant. En dat ga ik ook wel doen, maar tot die tijd is het dus behelpen...
