Het hele verhaal...

Posted on Tuesday 14 October 2008 at 09:53 am in category: Kees
In the past week 13 people read this, in the past month 41 people read this. Used tags: , ,

Alles is weer min of meer 'gewoon', dus even tijd voor een wat uitgebreider verhaal, je moet tenslotte iets doen op je werk:

Allereerst, bedankt voor alle leuke reacties, e-mails en dergelijke. Ik heb de meeste uitgeprint en mee naar het ziekenhuis genomen. Joey kreeg al een beetje ontwenningsverschijnselen, want in huize Schop gaat de computer natuurlijk nooit uit, en we zijn constant on-line. Uitgeprintte e-mails zijn natuurlijk een slap surrogaat, maar ze haalt het denk ik wel. Ik ben er nog niet achter of ze ook draadloos internet hebben in het Akron City Hospital, maar wellicht mag ze morgen of overmorgen al naar huis. Ze houden hier geen kostgangers in het ziekenhuis.

Zaterdagavond werden we nog van het ziekenhuis naar huis gestuurd (de weëen waren nog niet dicht genoeg op elkaar) met de mededeling dat ze het wel tot maandagochtend uit zou houden. Op zondagochtend bleek dat niet het geval, dus met gierende banden op weg naar het ziekenhuis. Makkelijk dat Abby toevallig dat weekend een logeerpartijtje bij Joey's moeder had geregeld, daar hoefden we dus niets aan te doen.

Een paar uurtjes later stond ik in de operatie kamer naast Joey, terwijl een stelletje meneren en mevrouwen in blauwe overalls met allerlei instrumenten in haar buik stonden te wroeten, en opeens was daar Kees, schreeuwend en al, en iedereen die het al eens mee heeft gemaakt weet dat er dan wel wat emoties door je heen gaan. Uiteraard let je meteen op details, zoals het aantal armen (2) en hoofden (1), maar alles zag er eigenlijk wel goed uit. Al snel mocht ik hem vasthouden, terwijl de dokter met een soort middeleeuws martelwerktuig nietjes in Joey's buik stond te knallen. Vrij snel daarna waren we al in de recovery-room, waarna ik even snel naar huis moest om mijn auto te verkopen. Daarover later meer natuurlijk.

Het ziekenhuis is wel hi-tech, want het is Amerika natuurlijk. Aan het stukje navelstreng dat nog aan Keesje vastzit hangt een sensor, en als één of andere schurk hem mee wil nemen, gaan er allerlei alarmen af als hij in de buurt van een deur komt. Baby's zijn blijkbaar gewilde objecten. Waarom iemand een krijsende, poepende, hulpeloze roze wurm zou willen stelen is mij een raadsel, maar je kunt blijkbaar niet voorzichtig genoeg zijn. Een ander probleem lijkt mij hoe je dan die baby te pakken krijgt, want als ik Kees uit de babykamer wil halen om hem even lekker bij ons te hebben, moet ik eerst mijn armbandje laten zien, en het nummer op mijn armbandje moet hetzelfde zijn als het nummer op zijn armbandje, anders krijg ik hem niet mee, ondanks dat de zuster mij daar al zo'n 200 keer heeft gezien, en dat ik een badge op mijn borst heb waar op staat wie ik ben (F.O.B. betekent 'Father Of Boy') en waarom ik in dat ziekenhuis rondloop.

Zondag om een uur of vijf 's middags ben ik Abby op gaan halen om naar het zieknhuis te gaan, want ondanks dat zij en Joey elkaar contant in de haren vliegen, kunnen ze niet zonder elkaar. Leuk om te zien hoe ze op het nieuwe broertje reageert natuurlijk. Blijkbaar was het in haar fantasie wel een beetje anders, maar al snel zat ze op de bank met Kees op schoot. Even later: "Hee jongens, hij bewoog!". Je blijft lachen met zo'n wijsneus natuurlijk. Ze stelde zichzelf en mij ook voor aan Kees, dat was wel makkelijk, dan weet hij dat ook gelijk. Hij moet een hoop leren, en Abby is vastbesloten om dat allemaal te regelen.

Ze was wel een beetje teleurgesteld dat hij niet mee naar huis kon, want ze had gedacht dat ze met hem kon spelen, rond rijden in de poppenwagen en dat soort dingen. Dat zal nog wel lastig worden. Ze heeft al veel geoefend met haar poppen, maar die gaan ook regelmatig even met de kop tegen de muur als ze niet luisteren, dus het zal allemaal onder scherp toezicht moeten staan.

Somewhat related