Paardje rijden in Oklahoma

Posted on Tuesday 22 January 2008 at 9:21 pm in category: Whatever
In the past week 3 people read this, in the past month 23 people read this. Used tags: ,

Eigenlijk is er in Texarkana niet veel te beleven. Het meest bijzondere van het hele stadje is het feit dat het precies op de grens van twee staten, Texas en Arkansas, ligt. Daar heb je het dan ook bijna wel mee gehad. Er is één ander geografisch hoogtepuntje, en dat is dat je tevens heel dicht bij de staten Oklahoma en Louisiana bent, zodat je in één klap vier staten kunt bezoeken, waarmee ik mijn totaal bij de laatste peiling op 17 van de 50 Verenigde Staten heb gebracht.

Omdat ik me graag aanpas aan de lokale gebruiken, normen en waarden hebben we dan ook een bezoekje gebracht aan de 'A to Z Guest Ranch' in Smithville, Oklahoma, waar je leuk op paardjes kunt rijden. Paarden vormen natuurlijk een belangrijk onderdeel van de Amerikaanse recente geschiedenis, dus daar moet je geen flauwe grappen over maken. Toen de eigenaar van de ranch vroeg of ik van paarden hield, en ik antwoordde 'als ze op de juiste wijze bereid zijn wel', werd er dan ook niet gelachen. De volgende vraag was natuurlijk of ik ervaring had met paardrijden. Hierop zei ik dat ik liever niet met mijn eten speelde. Daarna was er dan ook een serieuze bemiddelingspoging van mijn vrouw nodig, om te beletten dat het avontuur vroegtijdig werd beëindigd. Nadat ze had uitgelegd dat ik in een wat achtergebleven gebied in een hoekje van Europa was opgegroeid, mocht ik alsnog mee.

Uiteraard nam de paarden-meneer (Andy) zoete wraak. Nadat ik op het aan mij toegewezen paard was geklommen, werd me verteld dat ik veroordeeld was tot de rode lantaarn, vanwege het feit dat mijn paard de neiging had om naar achterliggers te schoppen, wat voor onervaren rijders meestal een ongelukkige duikeling uit het zadel tot gevolg heeft. Andy nam de leiding, anders zouden we natuurlijk verdwalen, en vrouw en kind volgden op de tweede positie. Na enkele minuten had ik het gevoel dat het paard voor mij iets verkeerds had gegeten, wat resulteerde in een constante stroom van uitwerpselen afgewisseld met darmgassen. Vandaar dat mijn paard waarschijnlijk 'aan het elastiek ging hangen' zoals dat in de wielrennerij heet. Een gaatje laten vallen, en dan even een tussensprintje om weer bij de groep te komen, om vervolgens weer af te zakken.

Daarnaast wilde mijn paard bij twijfel vooral kaarsrecht op bomen af, om dan op het laatste moment een keuze voor links of rechts er langs te maken ('t is ook lastig natuurlijk, als je ogen aan de zijkant van je hoofd zitten). Dat betekent dus dat je met je knieën tegen boomstammen wordt geramd, tenzij je een beetje anticipeert. En dat leer je snel, kan ik u verzekeren.



Ondanks deze ongemakken met de rijdieren, was het zeker de moeite waard. Lekker plonzen door ondiepe stroompjes, en strompelen over smalle bospaadjes en rotsige rivieroevers. De omgeving is prachtig, en omdat je in je achterhoofd weet dat je hier van alles kunt tegenkomen (beren, wolven, indianen) is het ook spannend. En het gevoel in je achterwerk als je na een uurtje van het paard af mag, is werkelijk onbetaalbaar! Daar zou je het alleen al voor doen.

Somewhat related